new5 free

مقایسة حروف ربط و اضافة فارسی با عربی (بیان اشتراکات و تفاوت ها)

59.000تومان

توضیحات

دانلود و مشاهده قسمتی از متن کامل پایان نامه :

 

 

 

فرم گردآوری اطلاعات پایان نامه ها

کتابخانة مرکزی دانشگاه علامه طباطبایی

عنوان: مقایسة حروف ربط و اضافة فارسی با عربی (بیان اشتراکات و تفاوت ها)
……………….
مترجم :‌ندارد
استاد راهنما :‌دکتر عباسعلی وفایی استاد مشاور/ استاد داور: دکتر غلامرضا مستعلی پارسا دکتر اورنگ ایزدی
کتابنامه :‌دارد واژنامه :‌ندارد
نوع کار تحقیقاتی               بنیادی *                 نظری  *              کاربردی *
مقطع تحصیل:‌کارشناسی ارشد سال تحصیلی:‌90-1389
محل تحصیل :‌تهران       نام  دانشگاه :‌علامه طباطبایی      دانشکده:‌نیمه حضوری و تخصصی آزاد
تعداد صفحات :‌150 گروه آموزشی‌:‌زبان و ا دبیات فارسی
کلید واژه به زبان فارسی‌: مقایسه حروف ربط حروف اضافه معانی حروف
کلید واژه  به زبان انگلیسی :‌

Contrastive   Analysis – conjunction – prepositions – The meaning of letters

 

 

 

 

 

 

 

چکیده
   الف) موضوع و طرح مسئله (اهمیت موضوع و هدف): حروف ربط و اضافه بر خلاف ساختمان کوچکشان چه آنجا که در حوزه زمان نمود می یابند و منجر به نقش آفرینی دستور می شوند و چه آنجا که تعقید و پیچیدگی را از یک جمله برطرف می کنند، همچنین مطابقت و مقایسة این حروف در زبان فارسی با عربی و بیان تفاوت و شباهت های آن از متون اصلی هر دو زبان و نگاه تلفیقی  با مؤلفه های سنّتی و زبان شناسی جدید به این مباحث از اهمیّت بسزایی برخوردار است.
  ب) مبانی نظری شامل مرور مختصری از منابع، چارچوب نظری و پرسش ها و فرضیه ها:

در تعیین ساختمان و معانی حروف ضمن برخورداری از آثاری چون لغتنامه دهخدا، فرهنگ معین و کتب دستوری فارسی و کتب قواعد عربی مانند مغنی اللبیب و جامع الدروس العربیه و شرح ابن عقیل و ….. بنیاد مبنای استخراج قرار گرفت و با این پرسش که حروف مشترک این دو زبان کدامند؟ آیا مشابهت هایی را در کاربرد و معنای بین حروف در این دو زبان می توان پیدا کرد؟ و کدام حروف کاربرد بیشتری دارند و برعکس؟

  پ:‌روش تحقیق شامل تعریف، مفاهیم، روش تحقیق، جامعه مورد تحقیق، نمونه گیری و روش های نمونه گیری، ابزار اندازه گیری، نحوه اجرای آن، شیوه گردآوری و تجزیه و تحلیل داده ها:

در تعریف دو مفهوم حرف ربط و اضافه در دو زبان به نظر جمهور دستور شناسان استناد شده و نگارنده با استخراج حروف مشترک ربط و اضافه در دو زبان فارسی و عربی و تبیین و تفسیر اینها با شواهد مختلف موجود در متون موردنظر و در نهایت تبیین وجوه اشتراک و اختلاف این حروف موردنظر نگارنده خواهد بود.

  ت: یافته های تحقیق :‌حرف اضافة «ب» در فارسي از بسامد بالایی نسبت به زبان عربی برخوردار است و بعضی از معانی حرف «ب» در زبان فارسی را در زبان عربی با حروف جر دیگر بیان می کنند و بعضی از حروف  در زبان فارسی به ندرت به کار می روند مانند « أو» و «إمّا» و حرف «حتّی» جز در متون معاصر ما دیده نشده است، از حرف «لکن» شکلهای دیگری در زبان فارسی مانند «ولیکن » و «لیک» و «ولیک» یافت می شود با وجود معنی مشترک «لکن» در هر دو زبان و این خود در مورد «بل» تا حدّی صدق می کند و بعضی از حروف مانند « حاشا» از نظر دستوری و نحوی در دو زبان متفاوت می باشند.
  ث :‌نتیجه گیری و پیشنهادات‌:‌

تدوین پایان نامه در زمینه حروف در زبان فارسی و عربی از اهمیّت بسزایی برخوردار می باشد، چرا که حروف در زبان فارسی از نظر تبین معنای جمله و تأویل متن نقش مهمی دارند و در زبان عربی هم حروف در روشن ساختن معنای جمله و فهمیدن مقاصد جمله و تأکید و حصر جمله نقش قابل توجهی دارند.

صحت اطلاعات مندرج در این فرم براساس محتوای پایان نامه و ضوابط در فرم را گواهی می نمایم.

نام استاد راهنما

سمت علمی

رئیس کتابخانه:‌

 

 

 

 

 

 

فهرست مطالب

 

عنوان                                                                                                                                  صفحه

 

مقدمّه. Error! Bookmark not defined.

تعریف حرف و حروف اضافه و ربط از نظر دستور نویسان و زبان شناسان: 3

ساختمان حروف و تقسیم حرف های (اضافه) و جای آنها 5

حرف ربط… 7

ساختمان حروف ربط… 8

تقسیم حروف از نظر معنی و عمل.. 8

حرف در عربی.. 14

تقسیمات عوامل.. 15

انواع حروف… 16

تقسیمات حروف معانی.. 18

حروف جر. 20

عطف و حروف عطف… 21

اقسام عطف:‌ 22

معانی اصطلاحات در حروف… 23

إلا. 41

نکاتی چند پیرامون «إلّا»  در عربی.. 43

أمّا 46

أمّا در زبان عربی.. 47

أمّا در زبان فارسی.. 49

«إمّا». 50

«أوْ». 55

«ب». 59

شبه حرفهای اضافه که با « ب » ساخته می شود. 100

« بلکه ». 102

«حاشا». 106

« حتی ». 110

« حتی » در عربی.. 111

« سوایِ ». 113

« غیر ». 115

شبه حرفهای که با « غیر » ساخته می شود:‌ 115

« غیر » در زبان عربی.. 116

« لکن‌». 118

الف- شکلهای دیگر « لکن ». 119

«‌لکن » در زبان عربی:‌ 122

« و ». 124

ویژگیهای واو عاطفه :‌ 131

معانی حرف ربط « و » در زبان فارسی.. 134

استدراک… 134

إضراب… 134

تخمین و تقریب… 135

فوریت و عدم تراخی.. 136

أقسام و معانی « و ‌» در زبان عربی:‌ 137

واو « ربّ ». 139

یافته های تحقیق و نتیجه گیری.. 143

منابع و مآخذ. 146

 

 

 

 

 

 

 

                        مقدمه

زبان فارسی یگانه پشتیبان هویّت ملّی است و بخش مهمی از معارف بشری و كتب علمی بی شماری در زمینه های گوناگون  به این زبان نوشته شده و شمار زیادی از بزرگان نظم و نثر در قالب آن شعر سروده اند، علاوه بر این، ایرانیان در همان قرون اوّلیه اسلامی، کتب متعدّدی در علوم اسلامی از قبیل کلام و منطق و فلسفه  و اصول و لغت به زبان عربی و فارسی پدید آوردند، لذا پاسداری از زبان فارسی از جایگاه خاصی برخوردار است، همچنین ایرانیان غیر از زبان فارسی در تکوین و تشکیل ادبیات عرب نقشی مهّم و نسبت به ترتیب و تنقیح علوم ادبی، اهتمام خاصی داشتند و از آنجا که زبان فارسی بیشترین تعامل خود را از لحاظ تأثیرپذیری با زبان عربی داشته است بنابر این ورود لغات و حروفی از زبان عربی به توانمندی زبان فارسی افزوده است و زبان فارسی را برای بیان دقیق ترین ظرایف فکری و نکات علمی مهیّا ساخته است و باید در نظر داشت که به کارگیری درست کلمات و حروف عربی در زبان فارسی به توانمندی زبان فارسی می افزاید، در زبان عربی حروف از جایگاه خاصی برخوردار است از جهت تأکید و تبیین مقاصد جمله، در زبان فارسی هم حروف در روشن ساختن معنی جمله نقش مهمی دارد و یکی از اسرار توانمندی زبان فارسی به کارگیری درست همین حروف می باشد، از این رو نگارنده قصد دارد در مورد کاربرد و معانی حروف ربط و اضافه پژوهش کرده و به بیان اشتراکات و بیان تفاوت های حروف ربط و اضافه در دو زبان بپردازد، ابتدا به تعریف کلیات می پردازم.

-دستور تطبیقی = مقایسة قواعد و قوانین دستوری میان یک زبان با زبان دیگر است.

– حروف ربط و اضافه = از جمله مقولات مورد بررسی در زبان است.

اهداف  تحقیق

یافته های تازه از مفهوم این حروف و همچنین بازنویسی  و یادآوری معانی قبلی، عدم پرداخت به بحث معانی این حروف در فارسی، این نیاز احساس می شود که کارهایی در این زمینه  صورت گیرد.

سؤالات تحقیق

آیا می توان مشاهبت هایی را در کاربرد معنا بین حروف در این دو زبان پیدا کرد؟‌

آیا حرف یا گروهی از حروف  در این زبان و جود دارد که در مقایسه با مشابه خود پرکاربردتر و برعکس کم کاربردتر باشد؟‌

 حروف مشترک این دو زبان کدام ها هستند؟

پیشینة تحقیقی و پژوهشی در بحث حروف در دو زبان در چه جایگاهی قرار دارد؟

مقایسة این حروف در دو زبان، در بررسی متون چه کاربردی می تواند داشته باشد؟

  • سوابق مربوط به پیشینة تحقیقات انجام شده پیرامون موضوع:

در زبان فارسی محققانی نظیر دکتر محمدمعین، دکتر خلیل خطیب رهبر و دکتر خسروفرشید ورد تحقيقاتي انجام داده‌اند و در بحث کلیات دستور در هر کتابی اشاراتی می توان یافت و در زبان عربی هم در کتب قواعد مانند مغني اللبيب و جامع الدروس العربیه و مبادی العربیه و قطر الندی و بل الصدی و شرح ابن عقیل و معانی حروف دکتر سیدمحمد رادمنش اشاراتی به حروف و معانی و کاربرد آنها می توان یافت.

فرضیه یا فرضیه ها:‌

بحث پژوهشی در زبان فارسی با توجه به شواهد و منابع کمتر مورد توجه قرار گرفته و برعکس در زبان عربی با توجه به پیشینة صرف و نحو کارهای اساسی بیشتری انجام شده است.

حروف لکن، سوی، غیر، حاشا ، وَ، حتّی، أمّا، إمّا، بَلْ، بِ، أوْ، در هر دو زبان مشترک است.

نگاه زبان شناسانه در بحث دستور و معانی حروف امروز در زبان فارسی بیشتر مورد توجه واقع شده است.

  • مشکلات و تنگناهای احتمالی تحقیق :‌

کمبود منابع در زبان فارسی، به روز نبودن و ناکارآمدن بعضی از منابع، کمبود پایان نامه هایی که به صورت توصیفی در متون این دو زبان به بحث دستوری پرداختند.

جامعه آماری، روش نمونه گیری حجم نمونه :‌

مراجعه به کتب مرجع دستور و استخراج حروف اضافه و ربط و همچنین مراجعه به فرهنگ ها و کتب معتبر قواعد عربی و استخراج این حروف و تطبیق آنها با هم در دو زبان و بیان تفاوت و تشابه آنها با یکدیگر موردنظر نگارنده خواهد بود.

 

 

تعریف حرف و حروف اضافه و ربط از نظر دستور نویسان و زبان شناسان:

حرف ها، واژک ها یا واژه ها یا گروههایی هستند که معنی مستقلی ندارند و فقط برای پیوند دادن گروهها یا جمله ها به یکدیگر یا نسبت دادن کلمه ای به کلمه ای به جمله ای یا نمودن نقش کلمه ای در جمله به کار می روند.  حرف ها به سه دسته تقسیم می شوند: ‌حرف های ربط، حرفهای اضافه و حرفهای نشانه[1]

خانلری  می  نویسد:‌ «حروف کلماتی هستند که خود به خود معنی مستقلی ندارند امّا برای پیوستن اجزای یک جمله به یکدیگر یا نسبت دادن و اضافة کلمه ای به جمله، یا ربط دادن دو جمله به یکدیگر بکار می روند. [2] و به چند دسته تقسیم می شوند.

   حروف اضافه :‌«کلماتی هستند که معنی مستقلی ندارند؛ اما کلمه یا عباراتی را به یکی از اجزای جمله می پیوندد و عبارت، یا کلمه ای را که اسم یا ضمیر است، متمم اسم یا صفت یا فعل قرار می دهند. حرف اضافه بیشتر برای ساختن متمم فعل به کار می رود.[3]» مانند محمد از اصفهان به شیراز رفت.

حرف ربط« حرف ربط کلمه ای است که دو کلمه یا دو جمله را به هم ربط می دهد. مانند «رفتم که بخوابم»

أصوات:‌«یک دستة دیگر از حروف برای بیان حالت روحی گوینده مانند تحسین، شادی، تعجب، افسوس، درد، ندا ( یعنی آواز دادن و خواندن کسی) و قصد برحذر داشتن، و مانند آنها به کار می روند. این گونه حروف را اصوات گویند[4]»مانند‌:‌

و ه که جدا نمی شود نقش تو از خیال من

دسته دیگر حروفی هستند که نشانة مقام کلمه در جمله می باشند. (به آن حرف نشانه گویند)

-کلمة «را» در جملة «احمد را دیدم» نشانة آن است که کلمة «احمد» در این جمله در مقام مفعول است.

کلمة « ای » در عبارت « ای دوست!» نشانة آن است که «دوست» منادی واقع شده، یعنی او را می خوانند. و کسره ای که نشانة ارتباط اسم با متمم اسم (مضاف و  مضاف الیه) است و هر گاه به یکی از مصوتهای زیر «آ،‌او، ای » ختم شود «ی» تلفظ می شود مانند :

باغِ شهر        خدا- یِ – جهان               کوچه – یِ – باغ              زانو – یِ – شتر

حرف اضافه

اضافه، در این عنوان به معنی «نسبت» است و حرفهای اضافه، کلماتی هستند که معمولاً کلمه یا گروهی را به فعل یا به صفت برتر یا به اسمهای جمع و نظایر آنها نسبت می دهند و آنها را متمم و وابستة آن قرار می دهند، به عبارت دیگر نسبت کلمه ای را به فعل معین می کنند. از این جهت که حرف اضافه، نقش متممی کلمه را مشخص می کند نقش نما نیز هست، چون:‌

با اتوبوس از خانه به مدرسه رفتم.

در این جمله سه حرف اضافه وجود دارد‌:‌با، از، به ، با، «اتوبوس» را وابسته و متمم فعل «رفتم» قرار داده است، از «خانه »  و به، «مدرسه» را:‌[5]

با اتوبوس

از خانه                        رفتم

به مدرسه

  • در دستور زبان پنج استاد دربارة حروف اضافه چنین آمده است که مقصود از حروف اضافه کلماتی هستند که نسبت میان دو کلمه را بیان کند و ما بعد خود را متمم کلمة دیگر قرار دهد، چنان که معنی کلمة نخستین، بدون ذکر دوم، ناتمام باشد، مانند:‌به تو می گویم، با شما خواهم رفت. که معانی این افعال بدون حرفِ اضافه، ناتمام است. [6]
  • حرف کلمه ای است که معنی و مفهوم مستقلی ندارد و برای مربوط ساختن أجزای جمله به یکدیگر یا بیان نسبت میان دو کلمه یا نشان دادن نقش نحوی کلمات به کار می رود.[7]و حرف اضافه آن است که کلمه یا ترکیبی را به جمله نسبت دهد و ما بعد خود را که اسم یا جانشینان آن است برای فعل، مفعول با واسطه (متمم) قرار دهد، برای روشن شدن مطلب به مثال های زیر توجه کنید:‌

ما ز یاران چشم یاری داشتیم.

بیا با ما مورز این كينه داری. تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد.

در خرابات مغان نور خدا می بینم.

در این مثال ها کلمات ز (مخفف از)، با، به در حروف اضافه هستند و از خود معنی مستقلی ندارند امّا بدون آنها معنی جمله تمام نیست وجودشان برای ساختن جمله ضرورت دارد. کار اصلی این کلمات نسبت دادن اسم و جانشینان آن به فعل است. در مثال اول «ز» یاران را به فعل «داشتیم» نسبت می دهد.

در مثال دوم «با» کلمه ما را که ضمیر و جانشین اسم است، به فعل «مورز» نسبت می دهد. در مثال سوم «به» از طبیبان را – که یک ترکیب اضافی است – به فعل « مباد» نسبت می دهد و بالاخره در مثال چهارم حرف اضافة «در» خرابات مغان را به فعل « می بینیم» نسبت می دهد. بدین طریق حرف اضافة مذکور، همة کلمات یا ترکیبات را که بعد از آنها در جمله می آیند برای فعل، مفعول با واسطه (متمم) قر ار می دهند. [8]

  • حرف اضافه کلمه ای است که پیش از اسمی ( یا هر چه جانشین اسم شود) یا پس از اسمی هم پیش و هم پس از آن آورده می شود تا وابستگی (تعلق) اسم یا جانشین اسم را به کلمة دیگر نشان دهد، در صورت نخستین آن را حرف وابستگی پیشین و در صورت دوم حرف وابستگی پسین توان نامید.[9]
  • ساختمان حروف و تقسیم حرف های (اضافه) و جای آنها

حرف های اضافه  در زبان فارسی بازماندة حرفهای وابستگی در زبان پهلوی و فارسی باستان است، در فارسی باستان که حالت های هشتگانة اسم با پی بندهایی (Terminaisons) در مفرد و تثنیه و جمع مذکر و مؤنث نشان داده می شد، حرف های وابستگی نقش مهمی ایفاء نمی کرد و بیشتر برای تأکید و تأیید برخی حالت ها مانند حالت مفعولی و اضافه پیش از اسم آورده می شد، چه بدون این حرف ها هم حالت اسم در جمله از پی بند ویژة آن آشکار می گشت، اندک اندک در سیرتحول زبان حرفهای وابستگی (اضافه) اهميّت بیشتری یافت، زیرا پي بندهای ویژة اسم در حالت های هشتگانه رفته رفته از آخر اسم ها افتاده و در بیشتر جاها حرف های اضافه نمایندة برخی از حالات است. [10]

در بعضی موارد هم حالت اسم به قرينه بی آنکه با حرف اضافه همراه باشد مشخص بود، مثلاً در جملة «سقراط زهر نوشيد» پیداست که  زهر در این جمله مفعول و سقراط مسندالیه است،‌چه جز با این تحلیل جمله معنی نخواهد داشت یا در این مصراع حافظ «دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند» سه اسمی که بی حرف اضافه به کار رفته عبارتست از «دوش، ملایک، در پي ذهن به تحلیل منطقی اسم نخست را قید زمان  و دوم را مسندالیه (فاعل) و سوم را مفعول بی واسطه یا صریح می شناسد‌ زیرا اگر جز این تحلیلی کند معنی مختل می شود.[11]

بدین دو علت و علت های دیگر که اکنون در دست نیست، پي بندهای اسم در حالت های هشتگانه در طی زمان حکم قانون تحول زائد به نظر رسید و خودبخود حذف شد و به اصطلاح زبان شناسی از وضع Synthetique حالت Anqlytique درآمد. [12]

حالت ساختمان حروف نیز مانند دیگر انواع کلمات به دو دستة بسیط و مرکب تقسیم می شوند.

حروف اضافه بسیط:‌حرف اضافة بسیط یا ساده به آن گونه از حرفهای اضافه گفته می شود که یک کلمه و بیجزء باشند. معروفترین آنها به ترتیب حروف الفباء عبارتند از :‌

از ، اندر، با، بالا، بر، برای ، بهر ، بی، پس، پهلو، پیش، تا، جز، جلو، چون، در، را، روی، زبر ، زی، زیر، کنار، نزدیک، میان و جز آنها.[13]

حروف اضافة مرکب: حروف اضافه ای که از دو کلمه یا بیشتر ساخته شده باشند، مرکب نامیده می شوند. مانند :‌از برای، از پی، از بهر و   مانند آنها[14]

  • حرف اضافه مرکب آنست که بیش از یک کلمه باشد؛ حرف های اضافه مرکب بیشتر از بهم پیوستگی حرف های اضافه و گاه از بهم پیوستن حرف ربط و اضافه ساخته می شود.

گروه اوّل :‌برای ، بجز، بجز از ، بی از، جز از ، جز مگر، مگر از

گروه دوم:‌جز که، چونکه، مگر که، همچون، همچو، همچو که [15]

شبه حرف اضافه

شبه حرف اضافه بیشتر از بهم پیوستن یک یا دو حرف اضافة ساده با یک اسم و گاهی با یک صفت يا یک ضمیر اشاره ساخته می شود، شبه حرف اضافه عمل یک حرف اضافة ساده را با صراحت دقت بیشتر انجام می دهد. ملاک شناختن شبه حرف اضافه این است که بتوان آن را حذف کرد و بجایش يك حرف اضافة ساده گذاشت ؛ اینک چند مثال

از راه :‌از + راه (اسم)+ کسرة اضافه، معادل به

گذشته از :‌گذشته (صفت) + از حرف اضافه ،‌معادل جز

چنان چون :‌چون حرف اضافه + آن (ضمیر اشاره) + چون، معادل چون [16]

 

 

حرف ربط

حرف ربط، کلمه ای است که دو کلمة همگون یا دو عبارت یا دو جمله را به هم می پیوندد و آنها را همپایه و هم نقش می سازد و یا جمله ای را به جملة دیگر می پیوندد و دومی را وابستة اولی قرار می دهد:

الف) کاغذ و قلم را از روی میز برداشتم.

در این جمله «و» حرف ربط است و دو کلمة «کاغذ» و «قلم» را همپایه ساخته، به عبارت دیگر آنها را از جهت نقشی که در کلام دارند یکسان کرده است؛ چنان که هر دو برای فعل «برداشتم» مفعول هستند

را از روی میز برداشتم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

منابع و مآخذ

 قرآن کریم (1387) ترجمة الهی قمشه ای . قم :‌چاپخانة بزرگ قرآن كريم.

آیتی، عبدالمحمد (1377). ترجمه معلِّقات سبع،‌تهران :‌انتشارات سروش ، ابن یعیش،‌موفق الدین ابن علی. شرح المفصل. بیروت المکتبه المتنبني

انوری، دکتر حسن و احمدی گیوی. (1383) دستور زبان فارسی (2) تهران:‌انتشارات فاطمی

بهار، محمدتقی ] ملک الشعراء [ . (1380) . دیوان أشعار :‌دو جلدی به اهتمام چهرزاد بهار. تهران:‌توس بيهقي. ابوالفضل (1383) تاریخ بیهقی. ( به کوشش دکتر خلیل خطیب رهبر) تهران:‌مهتاب

دبیر سیاقی، محمد (1347). دیوان منوچهری دامغانی. تهران :‌کتابفروشی زوّار

دهخدا، علی اکبر (1345) لغت نامه (زیر نظر دکتر محمدمعین و دکتر سیدجعفر شهیدی):‌مؤسسة لغت نامة دهخدا

رادمنش،‌سیدمحمد (1371) معانی حروف با شواهد از قرآن و حدیث . تهران :‌وزرات فرهنگ و ارشاد اسلامی جمال زاده

‌سیدمحمدعلی (1389). یکی بود یکی نبود. (به کوشش دهباشی). تهران :‌انتشارات سخن

جوینی، عطاملک. (1380). تاریخ جهانگشاه. (تصحیح علامه محمد قزوینی). تهران‌:‌انتشارات افراسیاب

حافظ،‌شمس الدین محمد. (1388). دیوان غزلیات. (به کوشش دکتر خلیل خطیب رهبر). تهران:‌انتشارات صفی علیشاه

حريرچي، دکتر فیروز (1375). امثال حکم. تهران :‌انتشارات دانشگاه تهران

حسینی، سیدعلی. (1389). ترجمه و شرح مغنی الأدیب. قم :‌موسسة انتشارات دارالعلم

خطیب رهبر، دکتر خلیل. (1379) حروف ربط و اضافه تهران :‌انتشارات مهتاب

سعدی، مصلح الدین. (1388) بوستان. (از روی نسخة تصحیح شدة‌محمدعلی فروغی) تهران:‌انتشارات ققنوس

سعدی، مصلح الدین (1386) شرح غزل ها. (دکتر محمدرضا برزگر خالقی و دکتر تورج عقدايي). تهران : نشر زوّار

سعدی، مصلح الدین (1386) غزلیات سعدی. (از روی نسخة تصحیح شدة محمدعلی فروغی). تهران :‌نشر ققنوس

سعدی،‌مصلح الدین (1382) گلستان (از روی نسخة تصحیح شده محمدعلی فروغی) تهران :‌ققنوس

سیاح، احمد (1374) . فرهنگ بزرگ جامع نوین (عربی به فارسی).  تهران :‌انتشارات إسلام

شرتوفي رشید. (1986) . مبادی العربیه . لبنان:‌دارالشرق

شفیعی کدکنی ،‌محمدرضا (1387) تازیانه های سلوک. ( نقد و تحلیل چند قصیده از حکیم سنایی). تهران :‌انتشارات آگاه

شفیعی کدکنی، محمدرضا (1387). در اقلیم روشنایی. (تفسیر چند غزل از حکیم سنایی) تهران :‌موسسة‌انتشارات آگاه

شفیعی کدکنی، محمدرضا (1389) مفلس کیمیا فروش. ( نقد و تحلیل شعر انوری ).  تهران :‌انتشارات سخن

شفیعی،‌دکتر محمود. (1343) شاهنامه و دستور. تهران :‌انتشارات نیل

شهریار، محمدحسین (2536). کلیات دیوان شهریار. (به تصحیح خوداستاد) تهران :‌معرفت

عابدی، محمود (1387). درویش گنج بخش. (گزیده کشف المحجوب) تهران :‌انتشارات سخن

عباس ، حسن النحو الوافی دارالمعارف القاهره :‌الطبعه الثالث ] ب . ت [

غزالی، إمام محمد (2535). (به تصحیح احمد آرام) کتابخانة مرکزی. چاپ هفتم.

عقیلی همدانی، قاضی القضاء بهاء الدین عبدالله ابن عقیل. (چاپ چهاردهم). شرح ابن عقیل. (تألیف محمد محيي‌الدین عبدالحمید). المکتبه التجاریه الکبری

غلایینی، الشیخ مصطفی. (1388هـ – 1968 م) – جامع الدروس العربیه فی ثلاثهِ أجزاءٍ . تهران:‌انتشارات ناصرخسرو

عماد افشار،‌حسین (1372) . دستور ساختما ن  زبان فارسی ، تهران :‌انتشارات دانشگاه علامه طباطبایی

عنصر المعالی کیکاووس بن اسکندر بن قابوس بن و شمگیربن زیار، (1387). قابوس نامه. (به اهتمام و تصحیح غلام حسین یوسفی). تهران :‌شرکت انتشارات علمی و فرهنگی.

فروغی، محمدعلی ، (1387) . منتخب شاهنامة فردوسی. مشهد :‌انشارات سخن گستر

کزازی،‌میر جلال الدین. (1388) . گزارش دشواریهای خاقانی. تهران :‌نشر مرکز

کزازی، میرجلال الدین (1387) نامه باستان (ویرایش و گزارش شاهنامه). تهران :‌سازمان  مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی.

دیوان اشعار مشیری (1389) تهران :‌مؤسسة انتشارات نگاه

گولپینارلی،‌عبدالباقی، (1384) نثر و شرح مثنوی شریف(ترجمه و توضیح توفیق سبحانی). تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی

لاهیجی، شمس الدین محمد. (1388). مفاتیح الإعجاز فی شرح گلشن راز. (مقدمه و تعلیقات دکتر محمدرضا برزگر خالقی و عفت کرباسی). تهران: انتشارات زوّار

المجمع العلمی الإسلامی. (1403 هـ) . کتاب الهدایه . الطبعه الاولی

مدرس صادقی، جعفر (1389) مقالات شمس پرویزی تهران :‌نشر مرکز

مینوی، مجتبی (1389) ترجمه کلیله و دمنه. تهران :‌موسسة انتشارات امیرکبیر

ناقل خانلری، دکتر پرویز، (1363). دستور زبان فارسی. تهران :‌انتشارات توس

نظامی گنجوی. (1388) خسرو و شیرین (تصحیح و حواشی وحید دستگردی) تهران. نشر قطره

نظامی گنجوی. (1388) لیلی و مجنون. (تصحیح و حواشی وحید دستگردی) . تهران :‌انتشارات زوّار

نظامی گنجوی (1388). مخزن الأسرار. (تصحیح و حواشی وحید دستگردی). تهران :‌انتشارات زوّار

نوبهار، مهر انگیز (1372). دستور کاربردی زبان فارسی . تهران :‌انتشارات رهنما

وراوینی، سعدالدین . (1380) مرزبان نامه. (به کوشش دکتر خلیل خطیب رهبر). تهران: انتشارات صفی علیشاه

وطواط رشید الدین (1339) . دیوان رشید و طواط و حدائق السحر فی دقایق الشعر. (مقدمه و مقابله و تصحیح سعید نفیسی تهران: شاه آباد کتابخانه بارانی )

یاسمی، رشید و همکاران (1373) دستورزبان فارسی پنج استاد (با حل تمرینات و شرح لغات). تهران: ‌انتشارات رهنما.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Abstract

 

a) Subject and problem statement (importance of subject and purpose): conjunctions and prepositions contrary to their small structure either where they find expression in the area of time and lead to grammar role playing or where they resolve complexity from a sentence as well as in comparison and matching of these letters in Persian and Arabic languages and explaining their similarities and differences from original texts of both languages and combinatory view with traditional constituents and  in modern linguistics, they are of great importance.

 

b) Theoretical bases including a brief review of sources, theoretical framework, questions and hypotheses: in determining structure and meanings of letters, such literary works as Dehkhoda’s Lexicon, Moeen Lexicon, Persian grammatical books and Arabic grammatical books such as Moghani Albeib, Jame-ol-Dorous Al Arabieh (Comprehensive Arabic Lessons) and Ebn Aghil Exposition, etc have been considered as the extraction basis in This research intends to find answer to the following questions:

What are common letters of these two languages?

Is it possible to find some similarities in application and meaning of letters in these two languages?

Which letters have more applications and vice versa?

 

C) Research methodology includes definition, concepts, research method, the under study society, research sample and sampling technique, measurement tool, the way of its application, data collection and analysis method.

In definition of the two concepts conjunction and preposition in the two languages, it is relied on the group of grammarians’ opinion and the author by extraction of common conjunctions and prepositions in Persian and Arabic languages and clarification and interpretation thereof based on the various existing evidence in the under study texts, it is tried find out about similarities and differences of these words in the two languages.

 

D) Research findings: the preposition “ب” in Persian has a high frequency relative to this letter in Arabic language and some meanings of the letter “ب” in Persian language are expressed with other prepositions in Arabic language and some other letters are very rarely used in Persian language such as “أو”, “امّا” and the letter “حتّی” have not been seen except in our contemporary texts. From the word “لکن”, other form like “ولیکن”, “لیک” and “ولیک” are found in Persian language. Despite common meaning of “لکن” in both languages and this is also somewhat the case with the word “بل” and “حاشا”, the two languages are different from grammatical point of view.

 

E) Conclusion and suggestions: Composition of the thesis with respect to letters in Persian and Arabic languages is of high importance, because in terms of sentence meaning clarification the auxiliary words play a crucial role and also in Arabic language, these letters (words) have a key role in clarification of sentence’s meaning and comprehension of sentences’ purposes, its emphasis and inclusion.

 

 

Hereby according to the thesis’s content and the regulations in the form, I certify correctness of the inserted information.

Name of academic supervisor

Scientific position

Head of library

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Allame Tabatabai  university

Sts

Thes is for a master’s degree in Persian language and literature

Special and part-time open facntry

Advisor : Dr Vafa’

Advisor : Dr Parsa

Referee: DEzada’

title :  Comparison of connectives

and Prepositions in Arabic

and Prsian languages

Name: …………………..

June_ july 2011

 

 

[1]– دستور زبان فارسی (2) تالیف دکتر حسن انوری، دکتر حسن گیری، ص 246

حرف نشانه به آن گونه از حرفها گفته می شود که برای تعیین مقام کلمه در جمله، بکار می رود. مانند را علامت مفعول با واسطه،‌«کسره اضافه ، حرف ندا و امثال آن (دستور ساختمان زبان فارسی، حسین عماد افشار، ص 201)

[2]-دستور زبان فارسی، دکتر پرویز خانلری ص 73

 

[3]– همان ص 75

4-همان ص 77

[5]– دستور زبان فارسی (2) دکتر حسن انوری دکتر حسن احمدی گيوي، ص 254

[6]– دستور زبان پنج استاد، ص 203

[7]– دستور ساختمان زبان فارسی، حسین عماد افشار، ص 191

[8]– همان ص 192 و ص 193

[9]–  حروف ربط و اضافه، دکتر خلیل خطیب رهبر ص 3

[10]– همان ص 10

[11]– همان ص 10

[12]– همان

[13] – دستور و ساختمان زبان فارسي ص 195

[14]– همان

[15]-حروف ربط و اضافه، دکتر خلیل خطیب رهبر ص 14

[16]– همان ، ص 15

 

 

دیدگاهها

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

اولین نفری باشید که دیدگاهی را ارسال می کنید برای “مقایسة حروف ربط و اضافة فارسی با عربی (بیان اشتراکات و تفاوت ها)”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

60 + = 66